Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse gemeente Wommels-Hidaard
 
 
kerkblad kerkblad
Als deze Oer de Brêge bij u in de brievenbus ligt, is het zo ongeveer Pasen. Het grote feest van de opstanding. Jezus Christus, die om het weer goed te maken tussen God en de mensen zijn leven gaf aan het kruis, is opgestaan uit de dood om ook ons de weg naar het leven, naar eeuwig leven te wijzen. Pasen is het centrale feest voor de christelijke kerk. We zouden het groots en uitbundig moeten vieren.
In plaats daarvan hebben we nog altijd te maken met beperkingen, met regels, met talloze ge- en verboden. Meer en meer klinkt er gemopper, of bijbelser geformuleerd: gemurmureer en gejeremieer. Dat is begrijpelijk. We hebben perspectief nodig. We hebben geduld nodig. Pasen draagt ons een groots perspectief aan, een doorkijkje naar de eeuwigheid.
Ondertussen doen we met elkaar ons best. En daar ben ik trots op. Trots op al die mensen die belangeloos naar elkaar om blijven kijken. Naar alle vrijwilligers die het kerkenwerk ook nu blijven vormgeven.

Sinds februari bestudeer ik elke woensdag een gedeelte uit de Talmoed, de joodse uitleg bij de wetten uit het Oude Testament. Soms is het bladzijde lang taaie juridisch-theologische kost, maar er komen ook pareltjes van schitterende wijsheid in voor. Zo kwam ik in Bava Batra 60b een discussie tegen over realistisch blijven als het moeilijk is, als je rouwt en verdriet hebt om wat er niet meer is of om wat niet meer kan.
In eigen woorden: Toen de tempel in Jeruzalem in het jaar 70 na Christus werd verwoest waren er veel joden die in rouw gingen vasten door geen vlees te eten of wijn te drinken. Rabbi Jehoshua vroeg hen: ‘Waarom eten jullie geen vlees en drinken jullie geen wijn?’ Ze zeiden tegen hem: ‘Zouden wij nog vlees eten, nu dat niet meer op het altaar van de tempel geslacht kan worden? Zouden wij nog wijn drinken, nu er geen wijn meer als plengoffer gebracht kan worden in de tempel?’
Rabbi Jehoshua reageerde: ‘Dan zouden jullie ook geen brood meer mogen eten, want het meeloffer en de toonbroden zijn er ook niet meer. Sterker
nog, fruit en groente eten kan dan ook niet meer, want de eerstelingen kunnen niet meer bij de tempel worden aangeboden aan God. En zelfs water drinken zou dan niet meer mogen, want er is ook een water plengoffer dat jaarlijks gebracht wordt.’ Toen zwegen de mensen die vastten.
Rabbi Jehoshua zei: ‘Bij zoveel verdriet om de verwoesting van de tempel is het onmogelijk om niet te rouwen, maar ga niet overdreven rouwen door zoveel te vasten. De leefregels zijn zo gemaakt dat iedereen zich eraan kan houden.’
Kortom, dit verhaaltje laat zien dat het goed is om stil te staan bij wat er allemaal niet kan en niet meer mogelijk is, maar blijf er niet in hangen. Probeer vooruit te kijken, de mooie dingen te zien. Dat is ook de boodschap van Pasen.
Datzelfde evenwicht tussen recht doen aan wat moeilijk is en tegelijkertijd het goede blijven zien en benoemen, vond ik ook in een tekst uit een kerkblad dat me vanuit een andere gemeente werd toegemaild. Ik sluit er graag mee af.

Twee handen
Een oude vrouw komt bij de dokter en zegt: ‘Ik heb één hand vol klachten. Zal ik ze eens opnoemen?’
‘Laat maar eens horen’, zei de dokter.
‘De eerste vinger zijn mijn verloren ouders. De tweede zijn mijn lichamelijke klachten. De derde vinger, dat ik zo weinig meer kan doen. De vierde, dat ik me soms zo eenzaam voel. De vijfde vinger, dat er om me heen zoveel bekenden weggevallen zijn.’
‘Dat is inderdaad een hele hand vol, zegt de dokter. Maar die andere hand dan?’ vraagt hij nieuwsgierig.
‘Dat zijn mijn zegeningen, wilt u die ook horen?’ vraagt ze.
‘Graag’, zegt de arts.
‘De eerste vinger, dat ik elke dag voldoende te eten heb. De tweede, dat mijn huisje in de winter lekker warm is. De derde, dat er mensen om mij heen zijn die me helpen. De vierde, dat ik de laatste tijd gespaard ben van
nog meer ziekten en pijn. De vijfde vinger, dat ik voldoende geld heb om mijn rekeningen te betalen.’
De dokter kijkt naar beide handen. De vrouw kijkt hem aan en zegt: ‘Hier zijn twee handen die verdriet hebben gedragen, tranen gedroogd en wel eens tot vuisten zijn gebald. Ook twee handen die weten wat leven is. En weet u dat ik nu zo mooi vindt, wat er gebeurt als ik mijn handen vouw tot een gebed?’
‘Neen’, zegt de dokter.
‘Als ik bid, gebeurt er iets met mijn handen. Dan gaat mijn hand met de zegeningen naar mijn hand met het verdriet. Dan vouw ik de vingers in elkaar en dan komen de moeilijke dingen tussen de zegeningen in. En de zegeningen houden die narigheid in mijn leven tegen. Biddend breng ik mijn verdriet bij God. Daarna tel ik de zegeningen. Weet je, ik ben dankbaar dat ik twee handen heb, ze houden elkaar in evenwicht. Ze houden mij in evenwicht en zo is mijn leven ook minder zwaar.’
De dokter knikt instemmend, vouwt de vingers van de ene hand tussen de vingers van zijn andere hand en blijft verzonken in zijn eigen gedachten zitten.
ds. Douwe Wijmenga
 
terug
 
 
 
 
Kerkdienst

26 juni
tentdienst in Easterein
10 uur
Voorganger: 
ds. D. Wijmenga

M.m.v. Corps Wilhelmina en gitaar

Deze dienst wordt niet opgenomen en is dus niet te volgen via de livestream








De diensten zijn ook te volgen via:
Kerkdienstgemist
 
 
Activiteiten "it Bynt"


Klik hier.
 
Een bakje koffie doen


Elke dinsdagmorgen staat van 10.00 tot 11.30 uur de koffie voor u klaar in It Bynt of in de toren van de Jacobikerk! Welkom!
 
Oproep voor de jeugd

 
Rock Solid

 
Update vanuit het jeugdwerk

Klik hier.
 
Privacyverklaring

        (klik op de afbeelding)
 
Historie Gereformeerde Kerken
Historisch overzicht over de voormalige Gereformeerde Kerk te Wommels.
(klik op de afbeelding)
 
Activiteitencommissie "it Bynt" nu ook op facebook!
Like en volg de facebooksite van de activiteitencommissie van "it Bynt". 
(klik op de afbeelding)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.