Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse gemeente Wommels-Hidaard
 
 
meditatie meditatie
Ik zit aan mijn bureau. Op het bureaublad ligt een kaartje. In mijn hand een pen. Ik wil een kaartje schrijven. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik schrijven moet. Want welke woorden doen werkelijk recht aan de situatie waarin hij/zij zich bevindt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te schrijven.

Ik zit met de telefoon in mijn hand. Het telefoonnummer heb ik opgezocht. Ik wil bellen. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik zeggen moet. Want hoe kan ik echt mijn medeleven laten zien? Ik voel toch niet wat hij/zij voelt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te bellen.

Het kan soms heel lastig zijn om je medeleven te laten zien of horen. Soms valt het niet mee om naar iemand toe te gaan die iets ernstigs meemaakt of heeft meegemaakt. We zijn bang dat we het verkeerde doen of zeggen of schrijven.
Ik hoor het geregeld van mensen die te maken hebben met een ingrijpende situatie. 'Het lijkt wel of mensen bang zijn om contact op te nemen. En toch heb ik juist nu behoefte aan een kaartje, een belletje, een schouderklop.'
De psychologie heeft vast een verklaring voor dit verschijnsel. Wat die is, weet ik niet. Ik ben niet als psycholoog opgeleid.

Laten we op de momenten dat we twijfelen, toch juist wel gewoon iets op het kaartje zetten. Het geeft niet dat het alleen is: 'Ik denk aan je. Sterkte.' en je naam. Zelfs al stamel je aan de telefoon of aan het ziekenhuisbed alleen: 'Ik leef met je mee, maar ik weet niet wat ik verder zeggen moet.'
Het feit dat we meeleven is voldoende. Gewoon er zijn voor de ander kan een wereld van verschil maken.

God maakt zichzelf kenbaar in de naam 'Ik ben die ik ben' of 'Ik zal er zijn', al naar gelang je vertaling. God is er. Je mag bij hem komen, zelfs als je niets te zeggen hebt.
Samen stil zijn is nog altijd veel waardevoller dan er niet voor elkaar zijn.

De twijfel die we kunnen voelen naar andere mensen toe, kunnen we ook ten opzichte van God ervaren. De vraag kan opkomen: 'Wat moet ik bidden tot God? Wat heb ik God te zeggen?'
In een boekje met gebeden van Anselm Grün kwam ik een gebed tegen dat gaat over eenvoudigweg bij God zijn. Ik wil dit artikel graag afsluiten met dat gebed.


Eenvoudig bij U zijn
Goedmoedige God, God van de vrijheid, ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf en hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf. Bij alles wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is en of het me iets oplevert. Wanneer ik bid, dan denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen. Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten, eenvoudig alleen maar bij U zijn, uw aanwezigheid voelen. Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken en alles te beoordelen. Laat mij er simpelweg zijn, zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op mijn weg naar U toe. Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.
Maar ik ben me bewust van mijn onmacht. Mijn ego, dat alles op zichzelf betrekt, dat alles beoordeelt, dat met alles wat het doet iets wil bereiken – zelfs met het bidden tot U – gaat er steeds hinderlijk tussenin staan. Daarom vraag ik U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt, al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk. Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt. Ik wil eenvoudigweg alleen maar bij U zijn, in U zijn. Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat. Amen.

ds. Douwe Wijmenga
Ik zit aan mijn bureau. Op het bureaublad ligt een kaartje. In mijn hand een pen. Ik wil een kaartje schrijven. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik schrijven moet. Want welke woorden doen werkelijk recht aan de situatie waarin hij/zij zich bevindt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te schrijven.

Ik zit met de telefoon in mijn hand. Het telefoonnummer heb ik opgezocht. Ik wil bellen. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik zeggen moet. Want hoe kan ik echt mijn medeleven laten zien? Ik voel toch niet wat hij/zij voelt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te bellen.

Het kan soms heel lastig zijn om je medeleven te laten zien of horen. Soms valt het niet mee om naar iemand toe te gaan die iets ernstigs meemaakt of heeft meegemaakt. We zijn bang dat we het verkeerde doen of zeggen of schrijven.
Ik hoor het geregeld van mensen die te maken hebben met een ingrijpende situatie. 'Het lijkt wel of mensen bang zijn om contact op te nemen. En toch heb ik juist nu behoefte aan een kaartje, een belletje, een schouderklop.'
De psychologie heeft vast een verklaring voor dit verschijnsel. Wat die is, weet ik niet. Ik ben niet als psycholoog opgeleid.

Laten we op de momenten dat we twijfelen, toch juist wel gewoon iets op het kaartje zetten. Het geeft niet dat het alleen is: 'Ik denk aan je. Sterkte.' en je naam. Zelfs al stamel je aan de telefoon of aan het ziekenhuisbed alleen: 'Ik leef met je mee, maar ik weet niet wat ik verder zeggen moet.'
Het feit dat we meeleven is voldoende. Gewoon er zijn voor de ander kan een wereld van verschil maken.

God maakt zichzelf kenbaar in de naam 'Ik ben die ik ben' of 'Ik zal er zijn', al naar gelang je vertaling. God is er. Je mag bij hem komen, zelfs als je niets te zeggen hebt.
Samen stil zijn is nog altijd veel waardevoller dan er niet voor elkaar zijn.

De twijfel die we kunnen voelen naar andere mensen toe, kunnen we ook ten opzichte van God ervaren. De vraag kan opkomen: 'Wat moet ik bidden tot God? Wat heb ik God te zeggen?'
In een boekje met gebeden van Anselm Grün kwam ik een gebed tegen dat gaat over eenvoudigweg bij God zijn. Ik wil dit artikel graag afsluiten met dat gebed.


Eenvoudig bij U zijn
Goedmoedige God, God van de vrijheid, ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf en hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf. Bij alles wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is en of het me iets oplevert. Wanneer ik bid, dan denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen. Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten, eenvoudig alleen maar bij U zijn, uw aanwezigheid voelen. Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken en alles te beoordelen. Laat mij er simpelweg zijn, zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op mijn weg naar U toe. Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.
Maar ik ben me bewust van mijn onmacht. Mijn ego, dat alles op zichzelf betrekt, dat alles beoordeelt, dat met alles wat het doet iets wil bereiken – zelfs met het bidden tot U – gaat er steeds hinderlijk tussenin staan. Daarom vraag ik U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt, al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk. Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt. Ik wil eenvoudigweg alleen maar bij U zijn, in U zijn. Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat. Amen.

ds. Douwe Wijmenga
Ik zit aan mijn bureau. Op het bureaublad ligt een kaartje. In mijn hand een pen. Ik wil een kaartje schrijven. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik schrijven moet. Want welke woorden doen werkelijk recht aan de situatie waarin hij/zij zich bevindt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te schrijven.

Ik zit met de telefoon in mijn hand. Het telefoonnummer heb ik opgezocht. Ik wil bellen. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik zeggen moet. Want hoe kan ik echt mijn medeleven laten zien? Ik voel toch niet wat hij/zij voelt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te bellen.

Het kan soms heel lastig zijn om je medeleven te laten zien of horen. Soms valt het niet mee om naar iemand toe te gaan die iets ernstigs meemaakt of heeft meegemaakt. We zijn bang dat we het verkeerde doen of zeggen of schrijven.
Ik hoor het geregeld van mensen die te maken hebben met een ingrijpende situatie. 'Het lijkt wel of mensen bang zijn om contact op te nemen. En toch heb ik juist nu behoefte aan een kaartje, een belletje, een schouderklop.'
De psychologie heeft vast een verklaring voor dit verschijnsel. Wat die is, weet ik niet. Ik ben niet als psycholoog opgeleid.

Laten we op de momenten dat we twijfelen, toch juist wel gewoon iets op het kaartje zetten. Het geeft niet dat het alleen is: 'Ik denk aan je. Sterkte.' en je naam. Zelfs al stamel je aan de telefoon of aan het ziekenhuisbed alleen: 'Ik leef met je mee, maar ik weet niet wat ik verder zeggen moet.'
Het feit dat we meeleven is voldoende. Gewoon er zijn voor de ander kan een wereld van verschil maken.

God maakt zichzelf kenbaar in de naam 'Ik ben die ik ben' of 'Ik zal er zijn', al naar gelang je vertaling. God is er. Je mag bij hem komen, zelfs als je niets te zeggen hebt.
Samen stil zijn is nog altijd veel waardevoller dan er niet voor elkaar zijn.

De twijfel die we kunnen voelen naar andere mensen toe, kunnen we ook ten opzichte van God ervaren. De vraag kan opkomen: 'Wat moet ik bidden tot God? Wat heb ik God te zeggen?'
In een boekje met gebeden van Anselm Grün kwam ik een gebed tegen dat gaat over eenvoudigweg bij God zijn. Ik wil dit artikel graag afsluiten met dat gebed.


Eenvoudig bij U zijn
Goedmoedige God, God van de vrijheid, ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf en hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf. Bij alles wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is en of het me iets oplevert. Wanneer ik bid, dan denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen. Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten, eenvoudig alleen maar bij U zijn, uw aanwezigheid voelen. Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken en alles te beoordelen. Laat mij er simpelweg zijn, zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op mijn weg naar U toe. Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.
Maar ik ben me bewust van mijn onmacht. Mijn ego, dat alles op zichzelf betrekt, dat alles beoordeelt, dat met alles wat het doet iets wil bereiken – zelfs met het bidden tot U – gaat er steeds hinderlijk tussenin staan. Daarom vraag ik U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt, al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk. Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt. Ik wil eenvoudigweg alleen maar bij U zijn, in U zijn. Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat. Amen.

ds. Douwe Wijmenga
Ik zit aan mijn bureau. Op het bureaublad ligt een kaartje. In mijn hand een pen. Ik wil een kaartje schrijven. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik schrijven moet. Want welke woorden doen werkelijk recht aan de situatie waarin hij/zij zich bevindt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te schrijven.

Ik zit met de telefoon in mijn hand. Het telefoonnummer heb ik opgezocht. Ik wil bellen. Ter bemoediging, omdat ik aan hem/haar denk, zomaar.
Maar ik weet niet wat ik zeggen moet. Want hoe kan ik echt mijn medeleven laten zien? Ik voel toch niet wat hij/zij voelt? Wat zijn de goede woorden? Eigenlijk durf ik niet te bellen.

Het kan soms heel lastig zijn om je medeleven te laten zien of horen. Soms valt het niet mee om naar iemand toe te gaan die iets ernstigs meemaakt of heeft meegemaakt. We zijn bang dat we het verkeerde doen of zeggen of schrijven.
Ik hoor het geregeld van mensen die te maken hebben met een ingrijpende situatie. 'Het lijkt wel of mensen bang zijn om contact op te nemen. En toch heb ik juist nu behoefte aan een kaartje, een belletje, een schouderklop.'
De psychologie heeft vast een verklaring voor dit verschijnsel. Wat die is, weet ik niet. Ik ben niet als psycholoog opgeleid.

Laten we op de momenten dat we twijfelen, toch juist wel gewoon iets op het kaartje zetten. Het geeft niet dat het alleen is: 'Ik denk aan je. Sterkte.' en je naam. Zelfs al stamel je aan de telefoon of aan het ziekenhuisbed alleen: 'Ik leef met je mee, maar ik weet niet wat ik verder zeggen moet.'
Het feit dat we meeleven is voldoende. Gewoon er zijn voor de ander kan een wereld van verschil maken.

God maakt zichzelf kenbaar in de naam 'Ik ben die ik ben' of 'Ik zal er zijn', al naar gelang je vertaling. God is er. Je mag bij hem komen, zelfs als je niets te zeggen hebt.
Samen stil zijn is nog altijd veel waardevoller dan er niet voor elkaar zijn.

De twijfel die we kunnen voelen naar andere mensen toe, kunnen we ook ten opzichte van God ervaren. De vraag kan opkomen: 'Wat moet ik bidden tot God? Wat heb ik God te zeggen?'
In een boekje met gebeden van Anselm Grün kwam ik een gebed tegen dat gaat over eenvoudigweg bij God zijn. Ik wil dit artikel graag afsluiten met dat gebed.


Eenvoudig bij U zijn
Goedmoedige God, God van de vrijheid, ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf en hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf. Bij alles wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is en of het me iets oplevert. Wanneer ik bid, dan denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen. Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten, eenvoudig alleen maar bij U zijn, uw aanwezigheid voelen. Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken en alles te beoordelen. Laat mij er simpelweg zijn, zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op mijn weg naar U toe. Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.
Maar ik ben me bewust van mijn onmacht. Mijn ego, dat alles op zichzelf betrekt, dat alles beoordeelt, dat met alles wat het doet iets wil bereiken – zelfs met het bidden tot U – gaat er steeds hinderlijk tussenin staan. Daarom vraag ik U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt, al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk. Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt. Ik wil eenvoudigweg alleen maar bij U zijn, in U zijn. Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat. Amen.

ds. Douwe Wijmenga
 
terug
 
 
 
 
Kerkdienst

26 juni
tentdienst in Easterein
10 uur
Voorganger: 
ds. D. Wijmenga

M.m.v. Corps Wilhelmina en gitaar

Deze dienst wordt niet opgenomen en is dus niet te volgen via de livestream








De diensten zijn ook te volgen via:
Kerkdienstgemist
 
 
Activiteiten "it Bynt"


Klik hier.
 
Een bakje koffie doen


Elke dinsdagmorgen staat van 10.00 tot 11.30 uur de koffie voor u klaar in It Bynt of in de toren van de Jacobikerk! Welkom!
 
Oproep voor de jeugd

 
Rock Solid

 
Update vanuit het jeugdwerk

Klik hier.
 
Privacyverklaring

        (klik op de afbeelding)
 
Historie Gereformeerde Kerken
Historisch overzicht over de voormalige Gereformeerde Kerk te Wommels.
(klik op de afbeelding)
 
Activiteitencommissie "it Bynt" nu ook op facebook!
Like en volg de facebooksite van de activiteitencommissie van "it Bynt". 
(klik op de afbeelding)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.